Mistrz Yoda i jego siostra młoda

Zmiany, zmiany, zmiany

2011-12-18T05:45:00.000-08:00

Młody Anakin Skywaker umazany dżemem mógłby wyglądać tak:

Po dwóch i pół roku funkcjonowania tego bloga nadszedł czas na zmiany. Michatek nie przypomina już tytułowego bohatera Gwiezdnych Wojen, a jeśli już chcieć doszukiwać się podobieństwa to raczej do Anakina Skywalkera, a nie Mistrza Yody. Ale to tylko jeden z kilku argumentów za tym by zamknąć naszą działalność na blogspocie, a bloga przenieść na naszą stronę. Od dziś Szanownych Miłośników przygód międzygalaktycznych bohaterów zapraszamy bezpośrednio na nowego bloga.
Przy okazji, migracja michatkowo-jankowych dzienników podróży zmotywowała nas także do odświeżenia treści dostępnych pod adresem www.Bastazja.pl. Pozostaje zatem mieć nadzieję, że - choć utrzymana w czarnej kolorystyce - nasza nowa strona będzie nadal jasną stroną mocy. Zachęcamy do regularnych odwiedzin.

PS. Odpowiadając na zadawane od pewnego czasu pytanie czytelników. Nie jesteśmy jakimiś specjalnymi miłośnikami Gwiezdnych Wojen, tak po prostu wyszło.

Lekcja pana Kukki [Bundi, Rajasthan]

2011-12-13T08:15:00.000-08:00

Dziś raczej fotograficznie:

Będąc w Bundi jeden dzień poświęciliśmy na wycieczkę za miasto. Towarzyszył nam miejscowy archeolog hobbista: Om Prakash Sharma (znany też jako pan Kukke).

Główną atrakcją wyjazdu było zwiedzanie odkrytych przez naszego przewodnika prehistorycznych malowideł naskalnych. Pan Kukke, twierdzi że odkrył w okolicach Bundi około 80 różnych malunków. Nam pokazał tylko kilka. Trzeba przyznać, że zaimponował nam wytrwałością i sporą wiedzą.

Dotarcie do niektórych z nich okazało się nie lada wyzwaniem.

Przeważają motywy zwierzęce i polowania.

Poza walorami historyczno-archeologicznymi nasza wycieczka miała dużą wartość poznawczo-krajoznawczą. Odwiedziliśmy między innymi mleczarnie, a jak powszechnie wiadomo "mleko ma najszybszy transport, bo inaczej się zsiada. Na zdjęciu powyżej indyjska wersja baniek na mleko.

Przy lokalnej mleczarni mieści się lokalna kawiarnia.

A jej największą atrakcją jesteśmy oczywiście MY

Pojechaliśmy też do jednej z bundyjskich wiosek, gdzie odwiedziliśmy pogawędziliśmy sobie z prawdziwą rajasthańską rodziną.

A tu mijany po drodze sęp. Było ich w sumie kilkanaście.

Na koniec pojechaliśmy do domu pana Kukke, gdzie na kamiennej podłodze Michatek dostał lekcję prehistorycznego malowania.

Strasznie mu się to zajęcie spodobało. Siedział potem i malował jeszcze przez dobre półgodziny. Siłą go trzeba było wyciągać. My w tym czasie oglądaliśmy kolekcję naszego znajomego. A jest tego sporo od monet, po kości, krzemienie i ceramiczne kostki do gry.

Bundi - Rajasthan w pigułce [Indie, Rajasthan]

2011-12-10T10:43:00.000-08:00

Janka nie miała jeszcze okazji przejechać się słynnymi indyjskimi kolejami, postanowiliśmy więc wybrać się weekend do Rajasthanu nocnym pociągiem. Pierwszą klasą co prawda, ale i tak nie uchroniło to Bastka przed pogryzieniem przez pluskwy...

Bundi to małe miasteczko (80 tys. mieszkańców), które ma w sobie w zasadzie wszystko co najpiękniejsze w Rajasthanie. Błękitne domki położone wśród wzgórz:

Nad którymi góruje imponujący pałac maharadży.

Oraz XIV-wieczny fort:

Nad zbiornikiem wodnym położony jest drugi pałac - niedostępny dla zwiedzających, gdyż nadal zamieszkuje w nim rodzina maharadży:

W miasteczku jest też wybór urokliwych hoteli w odnowionych havelach:

Oraz przepiękne baori, czyli studnie. Najsłynniejsza "studnia królowej" przypomina podziemną katedrę:

Najczęściej jednak baori zbudowane są na planie kwadratu:

W Bundi spotkaliśmy też sporo bezinteresownie sympatycznych ludzi, ale o tym przy innej okazji. Podsumowując - polecamy!

Michatek - 2,5 roku

2011-12-05T06:08:00.000-08:00

W tym wieku wszystko jest "moje". Moja zabawka, mój chlebek, moje krzesło, ale przede wszystkim "to moja wina!".

Na pytanie "jaki, jaka jakie" Michaś ma zwykle jedną odpowiedź "zielone!". Jaką chcesz koszulkę? Zieloną! Jaką chcesz miseczkę? Zieloną! A jaki chcesz prezent pod choinkę? Zielony!

W przedszkolu mówią po angielsku, więc podpytujemy czasem Michasia o litery, kolory (nasz ulubiony "wred") i inne nowe wyrazy:

- Michaś, jak jest pies po angielsku?
- Dog.
- A jak jest kot po angielsku?
- Miau...

W domu mamy też różne książeczki - po polsku i po angielsku. Michaś wybiera język, a my jak jest to konieczne na bieżąco tłumaczymy. Ale czasem przekracza to zdecydowanie nasze zdolności, na przykład kiedy słyszymy "nie, po angielsku czytać!" po słowach "Stoi na stacji..."

Michaś nie mógł sobie poradzić z nauką używania nożyczek. W końcu postanowiliśmy kupić mu nożyczki dla leworęcznych, bo najczęściej używa lewej ręki do rysowania i jedzenia. I teraz tnie bardzo sprawnie, choć nożyczki trzyma zawsze w prawej ręce...

Ukochane duplo.

A Janka patrzy i zazdrości.

Michaś bawi się z Janką w sklep.

Na koniec: nasz lew salonowy na indyjskim weselu. Nawet na sekundę oczu nie otworzył...

A my w tym czasie [Polska]

2011-12-04T05:38:00.001-08:00

Gdy Bastek szalał w Indiach, pozostała trójka wybrała się w odwiedziny do rodziny i znajomych do Polski. Trochę pojeździli, byli w Trójmieście, Łowiczu i Warszawie, spali w siedmiu różnych domach, objadali się polskimi przysmakami, odwiedzali, spotykali i gadali. Dzieci spisały się super, mimo absolutnego braku przewidzianej w podręcznikach wychowania rutyny. Zdjęć niestety jest mało, bo zwykle Marysia zapominała je robić...może ktoś nam prześle więcej?

Na dziecięcym przyjęciu z kuzynkami

Michaś i Zuzia

Tegoroczna trójka - od najmłodszego: Piotruś, Janka i Franek

Wojtuś i Michaś w kuchni

Janka wśród zabawek

Sonpur Mela cz. II [Indie, Bihar]

2011-11-21T10:10:00.000-08:00

Największą atrakcją Sonepur Meli była bezwzględnie studnia śmieci, czyli rodzaj wielkiej drewnianej beczki, w której odbywają się pokazy motocyklowych i samochodowych akrobacji, przeczące ziemskiej grawitacji. Spektakl może podziwiać każdy, kto zakupi bilet (65 groszy!) i ma tyle odwagi by wspiąć się na metalowo-drewnianą konstrukcję i wytrzymać drgania w jakie wpada studnia, gdy po jej ścianach zaczynają pędzić dwu i czterokołowe maszyny. Skręcone "na wiarę" metalowe wsporniki chodzą podczas takiego przedstawienia po 10 cm w obie strony. A jak jeszcze tuż przed nosem przejedzie człowiekowi taki szalony motocyklista, albo jeszcze lepiej jak śmignie przednie koło samochodu, to na prawdę można się zacząć zastanawiać, czy nie wyjść z show przed końcem :)

Wyczyny indyjskich kaskaderów nie przeczą może prawom fizyki, ale zdrowemu rozsądkowi z pewnością. Zobaczcie sami:

Sonpur Mela cz. I [Indie, Bihar]

2011-11-20T23:00:00.001-08:00

Nawet wrony zawracają w Biharze. Ten zamieszkały przez ponad 100 milionów ludzi stan w północno-wschodnich Indiach jest jednym z najbiedniejszych części kraju. Kto tylko może próbuje się stad wyrwać. Najlepiej gdzieś za granicę, a jak się nie da to przynajmniej do Delhi. Nic dziwnego, że spora część taksówkarzy w stolicy to biharczycy. Są prawdziwą zmorą turystów. W ogóle nie znają topografii miasta, ale maja dużą pewność siebie (a może to pęd do pieniędzy, sam nie wiem). Biharski kierowca zawsze zna drogę. Przez pierwsze 100 metrów. Potem zacznie się pytać, co dalej...
No ale nic dziwnego, że wszyscy chcą z tego Biharu zmykać.I turyści Bihar omijają szerokim lukiem. Z turystycznego punktu widzenia Bihar jest więc w pewnym sensie zagubionym ogniwem leżącym gdzieś pomiędzy Indiami właściwymi i Bangladeszem, do którego już nie trafia w zasadzie nikt. Bo nic tu w zasadzie nie ma. Za wyjątkiem największych buddyjskich atrakcje Indii (to w Biharze znajduje się święte miasto Gaya, w którym Budda Siakjamuni osiągnął oświecenie). Miejmy nadzieje, że je będziemy jeszcze mieli okazję obejrzeć.
Bihar znany jest też z największego w calej azji targu zwierząt. I to właśnie skusiło mnie do urządzenia weekendowego wypadu do położonego 25 km od stolicy Biharu Sonepuru. Teoretycznie targ trwa całe 3 tygodnie. To jednak tylko teoria. Jak się okazało na miejscu handel zwierzętami skończył się po pierwszym tygodniu. Potem to Sonepur Mela już w zasadzie największy w Azji odpust...

Zdecydowanie najwięcej było rożnego rodzaju stoisk kulinarnych

Obozowisko

Precelek smażony w głębokim tłuszczu?

Ścisk jaki panował na targu jest trudny do opisania i sfotografowania. Udało mi się za to uchwycić zgiełk i gwar panujący na terenie.

Większość koni rozeszła się już do domów, zostały tylko pojedyncze sztuki

Na szczęście na stoisko ze zwierzętami domowymi tętniło życiem.

Międzynarodowy dzień toalet [Indie]

2011-11-19T22:52:00.000-08:00

19 listopada obchodziliśmy międzynarodowy dzień toalet. Już prawie po raz 10-ty.

Tak mi się skojarzyło, że niedawno Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju opublikował kolejny ranking rozwoju społecznego Human Development Index (HDI). Przy okazji autorzy podali, też taką ciekawostkę: "Ze wszystkich światowych publicznych defekacji (czyli takich na świeżym powietrzu) 58% ma miejsce w Indiach."

Miłego dnia.

Matheran [Indie, Maharasztra]

2011-11-12T06:43:00.000-08:00

Matheran - to najmniejsza i jednocześnie najbliższa Mumbajowi stacja górska Indii. W rezultacie też najdroższa. Szczególnie w czasie weekendów. "Jeden noc kosztuje 2 200 rupii. Wiesz, mamy weekend. Nigdzie taniej nie znajdziesz. No chyba, że przyjdziesz do mnie jutro. Wtedy łóżko dostaniesz za 700 rupii, ale dziś 2 200 rupii i nie ma rozmowy." Co miałem zrobić wysupłałem te 2 200 i zostałem.

Do Matheran wjechać można bardzo klimatyczną wąskotorówką. Niestety w czasie mojej podróży zepsuła się lokomotywa i musiałem się przesiąść do samochodu.

Matheran jest jak na Indie bardzo specyficznym miejscem, bo na całym terenie zabronione jest używanie jakichkolwiek pojazdów mechanicznych.

Można więc w niej odpocząć od zgiełku silników i nieustannego trąbienia klaksonów.

Spacerując lub jeżdżąc konno po ścieżkach łączących liczne punkty widokowe.

A wieczorem można też zaspokoić swoje żądze zakupowe spacerując po "matherańskich Krupówkach"

Na koniec jeszcze ciekawostka. Cmentarz Parsów, czyli potomków wywodzących się z Iranu wyznawców Zoroastryzmu - najstarszej wciąż istniejącej religii monoteistycznych. Na terenie Indii praktykowana jest ona od ponad 10 wieków przez nieliczną 100 tys. grupę wyznawców, zamieszkujących głównie okolice Mumbaju (tak się składa, że ta niewielka społeczność jest też jednocześnie największym skupiskiem Zoroastrian na świecie).

Tradycyjnie zoroastrianie pozostawali zwłoki swoich zmarłych w specjalnych wieżach milczeniach, tak by dzięki pomocy sępów mogły rozpaść się do "gołych kości". Ten sposób pochówku praktykowany jest już znacznie rzadziej. Znacznie częściej przeprowadza się kremację lub chowa zmarłych w betonowych grobach.

I może jeszcze jedna ciekawostka osadzona w poprzedniej ciekawostce: Jednym z najbardziej znanych Parsów był Freddie Mercury. Farrokh Bulsara bo tak miał właściwie na nazwisko wokalista Queenu spędził w Indiach sporą cześć swej młodości, nic w tym dziwnego, bo stąd pochodzili jego rodzice.

Samotny weekend pod Mumbajem [Indie, Maharasztra]

2011-11-11T06:37:00.000-08:00

350 rupii za dojazd na dworzec autobusowy? To gdzieś o 250 rupii za dużo. Sprawdzam z inną taksówką. Tym razem już mniej: 250 rupii, ale wciąż sporo za dużo. Zaczynam się targować. Doprecyzowuję z kierowcą, że docelowo chcę jechać do Lonavli. Pod naciskiem zgadza się włączyć taksometr, a na dodatek zawiezie mnie bezpośrednio pod odpowiedni autobus. No dobra. Wsiadam i jedziemy. Tylko gdzie ten taksometr? O jest. Przykryty jakąś szmatą do przecierania szyby. Na wyświetlaniu już dziewięćdziesiąt parę rupii. No tak! Kierowca zapomniał go wyzerować. Przecież był przykryty szmatą :) No nic. Uprzedzam, że te 90 rupii będziemy musieli odjąć od końcowego rachunku i jadę dalej. Kierowca próbuje się tłumaczyć, ale jest już na przegranej pozycji. Ten dworzec jednak coś dziwnie daleko. Zerkam na mapę i podpytuję mojego nowego znajomego. No tak. Jedziemy gdzieś trzy razy dalej niż chciałem. Dam mu jeszcze szansę - myślę. Ale korek - narzeka. Pewnie będzie chciał dodatkową kasę za jazdę w korku - kombinuję, znam nie takich cwaniaków. Przecież wcale nie ma korka. Jak na Mumbaj to w ogóle jedzie się super - odpowiadam. Kierowca nie daje za wygraną. Ale upał - zagaduje. E, jaka tam temperatura? - w sierpniu to dopiero było gorąco. Teraz jest bardzo przyjemnie - ripostuję, antycypując dopłatę za jazdę w trudnych warunkach pogodowych.

Po jakich 30 minutach wreszcie jesteśmy. Na taksometrze 265 rupii. Odjąć początkowe 90 rupii będzie w sumie 175 rupii (czyli trzeba liczyć 200, bo jak każdy indyjski taksówkarz i ten też nie ma wydać). Mój znajomy próbuje jeszcze być twardy i upiera się przy 265 rupiach, ale tylko przez chwilę. Stawiam na swoim i wysiadam. Przede mną kilka drewnianych bud, każda reklamuje jakieś autobusowe połączenia. Dziwne. Kierowca jakoś nie chce mnie zostawić. Ile kosztuje bilet do Lonavli. 300? Coś drogo. Idę do innej budy, mój znajomy za mną. Coś próbuje tłumaczyć, ale nie zwracam na niego zbytniej uwagi. Ile do Lonavli? 320? Wracam do pierwszej z bud. Jeden bilet do Lonavli poproszę. Kierowca ciągle za mną. Płacicie mu jakąś prowizję? - pytam sprzedawcę z drewnianej budy. Prowizję?! Skąd! Żadnej prowizji! Tylko 20 rupii. Żelazna logika. Nie ma co z nią dyskutować.
Patrzę na bilet. Miejsce nr 18, jeszcze da się wytrzymać. Przez chorobę lokomocyjną zawszę wolę siedzieć z przodu. Za ile odjeżdża? Za 10 minut. Pospiesz się, bo ci ucieknie. Musisz iść do skrzyżowania, potem w lewo i prosto - pogania sprzedawca. I rzeczywiście autobus stoi, tam gdzie miał stać. Metalowa puszka z napisem Volvo. Wygląda trochę tak, jakby w poprzednim życiu był przystankiem autobusowym. Pasażerów jeszcze w ogóle nie ma. Szukam numeru 18, ale miejsca oznaczone literami od A do Q. Dopiero gdzieś za połową zaczynają się liczby. 18 wypada tuż przed końcem! Pakuję bagaż, rozkładam siedzenie. Powoli wsiadają kolejni pasażerowie. Autobus nie odjeżdża przez kolejne 30 minut :). Czas wolny poświęcam na czytanie przewodnika. Jeszcze raz przeglądam rozdział o Lonavli. Trafiam na paragraf o transporcie. Piszą, że mój bilet powinien kosztować nie 300 a 95 rupii...
Jestem tuż już od roku, a ile muszę się jeszcze nauczyć. To niesamowite...

***

Poniżej kilka zdjęć z dwóch kompleksów starych buddyjskich jaskiń, które obejrzałem po dotarciu do Lonavli.

Neemrana po raz drugi [Indie, Rajasthan]

2011-10-25T07:01:00.000-07:00

Pamiętacie naszą wycieczkę do Neemrany? Tym razem postanowiliśmy zatrzymać się w tym forcie/hotelu na noc, by nasi goście mogli w pełni docenić jego uroki. I chyba im się podobało. Nam też.

A na deser Michatek myjący zęby na świeżym powietrzu.

Świątynia słońca - Konark [Indie, Odisha]

2011-10-24T18:30:00.000-07:00

Ruszamy na zwiedzanie XIII w. Świątyni Słońca w Konark, świątyni wpisanej na światową listę dziedzictwa narodowego.

Do toalety dla turystów tędy

Pamiątkowe zdjęcie: Janka z dziadkami

Pierwsze promienie słońca. Tak tak znowu wstawaliśmy o jakiejś nieprzyzwoicie wczesnej porze, ale w końcu to świątynia słońca, trzeba oddać cześć tak dostojnemu bóstwu.

Jak widać nie tylko w Kajuraho zobaczyć można tak wyrafinowane erotyczne rzeźby.

Cały kompleks został tak zaprojektowany, by przypominać boski zaprzęg poruszający się na 12 parach kamiennych kół.

Zachodni turysta - nieważne czy mały, czy duży - to pierwszorzędny obiekt zdjęciowy

Plaża - jeszcze o czystości [Indie, Odisha]

2011-10-24T06:11:00.000-07:00

A jeszcze jedno zdjęcie jako przyczynek do dyskusji nt. czystości indyjskich plaż:

Plaża - 500 metrów dalej [Indie, Odisha]

2011-10-23T12:37:00.000-07:00

W czasie jednego z pobytów na plaży wybraliśmy się na krótki spacer.

Okazało się, że 500 metrów od naszego obozowiska mieści się mini-wioska rybacka.

Ze wszystkim tego konsekwencjami: z malowniczymi łodziami, rozwalającymi się domami, wielką stertą śmieci, no i przede wszystkim wielką publiczną toaletą, którą my turyści nazywaliśmy plażą. Tylko w czasie naszego krótkiego spaceru, bez żadnego skrępowania, kilku miejscowych (w tym widoczny na zdjęciu chłopiec) wyszło nad brzeg morza za potrzebą. Trzeba przyznać, że przechadzka w tej części plaży przypominała wyprawę przez pole minowe. Niebezpiecznie jest nie tylko na piasku, gdzie potencjalne miny cierpliwie oczekują na przypływ, ale i w morzu, gdzie pływa mnóstwo odłamków, które nie zdążyły się jeszcze rozpaść na czynniki pierwsze.

I mimo, że takie zaminowywanie plaży widzieliśmy już w innych częściach świata, to nadal robi to porażające wrażenie. OHYDA!

Na plaży w Orissie [Indie, Odisha]

2011-10-22T12:31:00.000-07:00

Jednym z punktów programu w czasie wizyty naszych gości był wypad na plażę do Orissy. Michatek podchodził początkowo do zabawy w morzu z pewną taką nieśmiałością, ale jak już się przekonał jaka to przyjemność to wychodzić nie chciał. Bawił się też z zawzięciem w piasku, budując zamki, usypując kopce i kopiąc jamy w towarzystwie rodziców. A Janka, jak to Janka przesypiała plażowanie w wózku.

Zwiedzamy już zwiedzone cz. 2 [Indie, Uttar Pradesh]

2011-10-18T06:19:00.000-07:00

Wizyta w Indiach nie może w żadnym razie zostać uznana za udaną bez pamiątkowego zdjęciaprzed Taj Mahalem.

Ale w żadnym razie nie można też powiedzieć, że wyjazd do Agry był powtórką z rozrywki.

Odwiedziliśmy też bowiem nowe miejsca, które zaowocowały nowym spojrzeniem
na znane już dobrze obiekty. Czy to dzięki temu, że oglądaliśmy je z innej strony,

Czy też, że oglądaliśmy je ze znanej nam strony, ale w nowych warunkach atmosferycznych

(o ile za takie można uznać wiszący nad Agrą smog!)

Zwiedzamy już zwiedzone [Indie, Rajasthan]

2011-10-13T08:15:00.000-07:00

Wizyty gości zmotywowały nas odwiedzenia miejsc już nam znanych. W większości zwiedzając Agrę, czy Jaipur podążaliśmy już utartymi szlakami. Mieliśmy też chwilę, by zahaczyć o rzeczy dla nas nowe, tak jak np fort tygrysi w Jaipurze.

Choć położony na wzgórzu tuż nad miastem zamek/pałac jest zdecydowanie rzadziej odwiedzany i zdecydowanie trudniej dostępny niż dwaj jego bardziej znani sąsiedzi Amber i Jaigarh, to nie można mu odmówić uroku, a jego architektowi kreatywności. Dziewięć identycznych apartamentów okalających sporych rozmiarów wewnętrzny dziedziniec zbudowanych zostało dla dziewięciu żon maharadży. Dla wygody mieszkańców wszystkie z nich połączone zostały dwoma korytarzami: jednym wewnętrznym dla żon, drugim dla maharadży, tak by niepostrzeżenie mógł odwiedzać każdą ze swoich ukochanych.

Goście, goście [Indie, Rajasthan]

2011-10-07T12:31:00.000-07:00

Po kilku miesiącach niesprzyjających warunków atmosferycznych pogoda poprawiła się na tyle, że mogliśmy zaprosić wytęsknionych gości z Polski. Janka i my już nie mogliśmy się doczekać. Jako pierwsze przyleciały babcia Ludka z Sopotu i ciocia Uschi z Austrii. Program pobytu zaplanowaliśmy mieszany - trochę czasu dla wnuków, trochę dla Indii. Nie wiadomo co stanowiło większe wyzwanie... Mama i Uschi wybrały się z nami do Jaipuru i parku narodowego Rathambore, a same do Agry i Varanasi. Zaraziły się kuchnią indyjską, więc przypuszczam, że niedługo regularnie w Sopocie będzie można zjeść pyszny paneer czy dal.

Na safari pojechaliśmy w komplecie. Niestyty tygrysa nie udało nam się wypatrzeć.

Zwiedzaliśmy ile się dało mimo utrzymujących się upałów. Mama szybko dostosowała garderobę do miejscowej mody i bardzo jej było w tym do twarzy.

Z radością i wprawą zajmowały się Janką - nie brak im wszak doświadczenia.

Zaraz po pierwszej babci przyjechali kolejni dziadkowie - Miśki oczywiście. Trasa była podobnie mieszana - sporo zwiedzania, ale też trochę odpoczynku w Delhi. Janka mogła poczuć się dopieszczona.

Amber Fort.

Obowiązkowo na słoniu.

Siostra [Indie]

2011-10-06T08:46:00.000-07:00

Michatek zaakceptował siostrę, co nie znaczy, że nie jest zazdrosny i nie chce być traktowany dokładnie jak ona.

Smoczek pożyczony od siostry, wózek na szczęście bardzo stabilny.

Tylko troszkę za mały.

"Masia też!"

I tak wszystko. Michaś chce być noszony, wożony i przytulany. Szczęśliwie Janka w zasadzie tego nie wymaga, bo jak na razie jest z tych grzecznych dzieci, co głównie śpią... i się uśmiechają.

Motor - pojazd rodzinny cz.2 [Indie, Rajasthan]

2011-10-06T01:13:00.000-07:00

W poszukiwaniu oświecenia [Indie, Madya Pradesh]

2011-09-27T06:23:00.000-07:00

Ostatnim etapem naszej madyapradeskiej (a może madjapraskiej?) podróży były wizyty w Omkaneshwarze i Maheshwarze. Oba leżą raczej z dala od utartych szlaków zagranicznych turystów, którzy tu raczej nie zaglądają, no za wyjątkiem może tych szukających duchowego oświecenia i sensu życia. Specyficzna to grupa, rozpoznawalna na pierwszy rzut oka, mówi głównie o wizytach w aśramach, spotkaniach z guru, medytacjach, jodze i zdrowym odżywianiu, nosi luźne, znoszone indyjskie ubrania. Nas do Omkaneshwaru i Maheshwaru przywiało za radą nieśmiertelnego przewodnika Lonely Planet. Zostaliśmy może w nich trochę za krótko by w pełni docenić ich specyficzny urok, bo jakoś w zachwyt nie popadliśmy.

Torba

Anegdotycznie:

W Omakneshwarze przysiedliśmy na lunchu. Zrobiliśmy listę kilku dań z karty, zapisaliśmy wszystko w specjalnym notatniku (taki śmieszny system zamawiana), przekazaliśmy kelnerowi/kucharzowi i rozpoczęliśmy oczekiwanie. Pierwsze zamówienie z naszej listy pojawiło się dopiero po półgodzinie. Tak, to nie McDonalds, tu się czeka - pomyśleliśmy. No i przez kolejne dwa kwadranse obserwowaliśmy jak na stole systematycznie pojawiają się kolejne zamówienia z naszej listy. dokładnie według tej samej kolejności, według której zapisaliśmy je w notatniku. I wszystko byłoby jeszcze w porządku (do czekania w Indiach można szybko przywyknąć), gdyby nie to, że głodna Maryś zamówiła tylko jedno danie i akurat je zapisaliśmy na ostatnim miejscu....

Targ w Mandu [Indie, Madya Pradesh]

2011-09-26T08:22:00.000-07:00

W Mandu raz w tygodniu odbywa się targ, na który zjeżdża się cała okolica. Najbardziej podobało nam się to, że prawie nikt nie zwracał na nas uwagi, gdy usiedliśmy sobie koło pani sprzedającej krewetki (głównie dlatego, że byliśmy pod słońce...) i po prostu obserwowaliśmy.

Mandu cz. II [Indie, Madya Pradesh]

2011-09-25T05:59:00.000-07:00

Największą atrakcją Mandu jest zlokalizowany w samym centrum płaskowyżu kompleks zabudowań pod nazwą Royal Enclave. Jak nie trudno się domyślać znajdował się w nim pałac królewski wraz z imponującej wielkości haremem oraz szeregiem przylegających doń budynków. Sam pałac położony między dwoma sztucznymi jeziorami zwany jest także Okrętem.
W weekendy kompleks nawiedzają tłumnie indyjscy turyści. Dla większości z nich nie ma większej atrakcji niż możliwość zdjęcia z egzotycznym przybyszem z zagranicy i to nieważne, czy jest mały, czy duży. My jeszcze jakoś te wspólne fotografie znosimy, ale Michaś reaguje na każdą taką propozycję z rosnącą agresją

Mandu cz. I [Indie, Madya Pradesh]

2011-09-24T03:10:00.000-07:00

O Mandu słyszeliśmy sporo, choć tylko ogólniki. Że to przyjemne i ciekawe miejsce, a do tego nie aż tak turystyczne. Wszystko prawda. A do tego jeszcze imponujące. Krótko mówiąc polecamy każdemu.

Przede wszystkim Mandu jest małą, dość senną miejscowością - a to w Indiach bardzo cenne. Życie toczy się niejako obok turystów, którzy zatrzymują się zwykle na noc w resortach oddalonych o kilka kilometrów lub tylko na lunch w jednej z nielicznych restauracji. Za to wśród domów i okolicznych pól roi się od niesamowitych XIV-XV wiecznych budowli, meczetów, pałaców, świątyń i grobowców - pozostałości ze stolicy królestwa Malwa. Zobaczenie tego na spokojnie zajmuje dwa fascynujące dni, przeplatane spacerami po okolicy i podziwianiem widoku na piękne doliny, gdyż całość położona jest na imponującym płaskowyżu.

Michaś zwiedza.

Janka nie docenia.

Barierka zabezpieczająca w wykonaniu indyjskim :)

Nasza popularność nie zna granic.

Odpoczynek na trawie.

Motor [Indie]

2011-09-23T05:53:00.000-07:00

Ile osób jedzie na tym motorze?

Ganesh [Indie, Mumbaj]

2011-09-22T06:01:00.000-07:00

Do Mumbaju trafiliśmy przypadkiem w najciekawszym możliwym okresie - w ostatnich dniach festiwalu Ganesh Chaturthi. Przez 11 dni całe miasto oddawało cześć niezliczonym postaciom hinduistycznego boga z głową słonia Ganesha (w polskiej transkrypcji Ganeśa) z okazji jego urodzin. Ostatniego dnia wszystkie statuy i statuetki powoli przemierzały miasto w tańcu i śpiewie w kierunku plaży (w dużym stopniu blokując i tak już zatłoczone ulice). Na plaży niewyobrażalne tłumy obserwowały rytuał zanurzania kolejnych Ganeshów, wierząc że wraz z nimi toną wszystkie ich troski i kłopoty. Niektóre źródła podają, że każdego roku do morza trafia 150 000 wizerunków boga!

Ganesh jest czczony jako bóg mądrości, bogactwa i szczęścia.

Hindusi wkładają w przygotowania Ganeshów dużo pracy i serca.

W świętowaniu zupełnie nie przeszkadzał ulewny deszcz.

Obchody transmitowane były na żywo w telewizji, dominując programy telewizyjne.

Skala święta zrobiła na nas spore wrażenie. Podobnie jak jego spontaniczny i żywiołowy charakter przy jednoczesnej sprawnej organizacji (ha - nigdy nie przypuszczałam, że napiszemy coś takiego o imprezie masowej w Indiach).

Janka też się włączyła w świętowanie.

Jeszcze trochę Mumbaju [Indie, Mumbaj]

2011-09-11T20:58:00.000-07:00

Żeby poprzedni wpis nie był całkiem gołosłowny, kilka zdjęć z Mumbaju.

Miasto i plaża.

Zabytki pierwsza klasa - tu budynki Uniwersytetu.

Muzeum - kiedyś Księcia Walii, obecnie Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya.

Takich budynków jest w centrum sporo.

Gdzieś w Polsce?

Typowa kamienica np. w Warszawie.

Okolice museum Gandhi'ego przypominają za to Sopot.

Piękna synagoga niestety w opłakanym stanie.

Mumbaj a Delhi [Mumbaj, Indie]

2011-09-10T23:30:00.000-07:00

Czym się różni Mumbaj od Delhi? Tym czym Kraków od Warszawy, czyli dla niektórych niczym a dla innych wszystkim.

Nie żebyśmy narzekali na stolicę, ale jeśli czegoś nam tu brakuje to miasta. Takiego prawdziwego - w rozumieniu europejskim - z domami, sklepami, chodnikami i skwerkami. Kto tu był ten wie, że Stare Delhi w żadnym stopniu czegoś takiego nie przypomina (określenie go Starówką do tej pory uważamy za doskonały dowcip). Nowe Delhi dla odmiany to miasto sztuczne i na tyle rozległe, że piechotą nie ma go jak eksplorować.

Mumbaj (przynajmniej centrum) bardziej przypomina to, co znamy od dziecka. Przepiękne kamienice są co prawda w większości w opłakanym stanie, ale największe atrakcje są doskonale utrzymane. Niektóre dzielnice mogłyby z powodzeniem zagrać w filmie typowe europejskie miasto. Wystarczyłoby usunąć Indian :) Do tego plaża - nawet jeśli w niczym nie przypomina sopockiej, to nadaje fajny klimat. No i najważniejsze: publiczne, czyste i zadbane, dość bezpieczne place zabaw! Michaś oszalał z radości.

Pakujemy się na wycieczkę - jogurt i czapka są najważniejsze.

Po mieście najłatwiej poruszać się taksówkami. Tylko wsiadanie i wysiadanie mocno się komplikuje jak się zwiedza w składzie jeden rodzic, dwójka dzieci i wózek.

W parkach bywają przyjemne stawy z kaczkami.

I ławeczki na spokojny odpoczynek w cieniu.

Ale najważniejsze są place zabaw ze ślizgawkami (w przeciwieństwie do większości dzieci Michaś nie lubi huśtawek).

W czasie jednego spaceru potrafi zjechać kilkadziesiąt razy.

Ku radości widowni.

W upale zabawa na świeżym powietrzu to ciężka praca.

Przedszkole [Indie, Delhi]

2011-09-06T18:27:00.000-07:00

Po dwóch miesiącach nadal jesteśmy bardzo zadowoleni z posłania Michatka do przedszkola. Trochę zaczął chorować, ale bez przesady (tylko dwa razy zatrzymaliśmy go w domu), a za to bardzo lubi tam chodzić. Podobno najwięcej bawi się z pewnym Koreańczykiem o niewymawialnym imieniu. Dodatkowo uczy się trochę o Indiach - poniżej zdjęcie w tradycyjnym stroju indyjskim (kurcie) oraz z flagą Indii w dzień niepodległości.

Garden of Five Sences [Indie, Delhi]

2011-09-05T08:06:00.000-07:00

Nim przejdziemy do opisu wycieczki do Mumbaju, kilka zdjęć z kolejnego delhijskiego parku "Ogrodu Pięciu Zmysłów". Miejsce rzeczywiście przyjemne i czyste (wstęp płatny) z dodatkowymi atrakcjami - amfiteatrem, rzeźbami, widokami na Delhi i ekskluzywnymi restauracjami (do tego stopnia ekskluzywnymi, że jadać tam na pewno nie będziemy...).

W drodze [Indie, Rajasthan]

2011-09-04T08:47:00.000-07:00

W drodze nasza Mahindra spisała się bardzo dobrze. Szczególnie cenimy w niej klimatyzację i wysokie zawieszenie, niezbędne na bocznych drogach, a po deszczu nawet na tych głównych. Prowadził głównie Bastek, który traktuje to jako doskonały relaks (fakt, że kierowca w Indiach tak koncentruje się na drodze, że zapomina o bożym świecie, a przede wszystkim o pracy). Marysia siada za kółkiem chyba tylko po to, żeby wzbudzać zdziwienie innych kierowców, którzy i tak mają na co patrzeć - białe dzieci i na dodatek w fotelikach!

A teraz zobaczcie sami jak się jeździ po Indiach:

Koza [Indie, Rajasthan]

2011-09-03T08:07:00.000-07:00

Powoli orientujemy się jak "druga koza" wpłynęła na nasze podróże. I trzeba przyznać - nie jest lekko, choć nadal warto :)

Przede wszystkim każda wycieczka, wyprawa, wyjście to małe wyzwanie - a na pewno nie odpoczynek dla usiłujących się rozdwoić rodziców. O dłuższej chwili dla siebie, czytaniu książki, napiciu się w spokoju zimnego piwa, porozmawianiu o niczym, a nawet przejrzeniu przewodnika (czyli podstawowych czynnościach turysty), nie ma co marzyć - zawsze przynajmniej jedno dziecko wymaga przewinięcia, nakarmienia, uśpienia lub zabawienia. Dzieci śpią jednocześnie tylko w nocy (oczywiście z przerwami) oraz w samochodzie, kiedy to obydwoje rodzice muszą 100% uwagi poświęcić trasie - o czym przy okazji.

Dzieci (szczególnie ruchliwe dwulatki) wymagają też starannego przygotowania podróży, tak by zapewnić im odpowiednie dla wieku atrakcje. W Rajasthanie sprawdziła się farma wielbłądów, świątynia szczurów, a nawet zwiedzanie fortu. Zupełnie nie interesowały Michatka za to pięknie zdobione haveli (charakterystyczne dla regionu Shekhawati bogate, choć podupadłe posiadłości) i sytuację ratowały tylko liczne wielbłądy, osiołki, krowy i kozy kręcące się naokoło. Dodatkowo o tej porze roku jest w Rajasthanie jeszcze zbyt gorąco, żeby w ciągu dnia wyjść do parku lub ogrodu, więc całymi godzinami usiłowaliśmy zająć czymś synka w klimatyzowanym pokoju hotelowym. Bardzo liczymy, że już za miesiąc/dwa warunki się poprawią, przestanie padać, a temperatura spadnie przynajmniej poniżej 30 stopni w cieniu.

Poza tymi drobnymi niedogodnościami zmagaliśmy się jeszcze z buntem dwulatka oraz nieuniknioną zazdrością Michatka o młodszą siostrę. Bunt objawiał się dzikimi awanturami z niezrozumiałych dla nas powodów (co w restauracjach pełnych ludzi jest nieco krepujące), zazdrość - naleganiem byśmy traktowali go tak samo jak Jankę, czyli nosili na rękach, wozili w wózku i bez przerwy przytulali. Szczęśliwie nie odbija się to na samej Małej, którą Michaś chętnie pomaga przewijać, głaszcze po głowie i dba, żeby zawsze z nami była.

Przy tym wszystkim Bastek dał szczęśliwie radę zrobić trochę zdjęć, co widać w kilku poprzednich wpisach. A już wkrótce wybieramy się na kolejne wycieczki po Indiach z cichą nadzieją, że będzie coraz łatwiej albo że się przyzwyczaimy. A odpoczywać zawsze możemy w pracy lub w domu jak Michaś jest w przedszkolu ...

Kilka uwag praktycznych [Indie, Rajasthan]

2011-09-02T09:34:00.000-07:00

Kilka uwag praktycznych, w końcu na wyjazd do Rajasthanu po raz pierwszy wybraliśmy się w czwórkę.

Po drodze słuchaliśmy audiobooka "Kapuściński non-fiction" na zmianę z "Chatką Puchatka" i droga minęła jak z bicza strzelił.

Przerwy robiliśmy średni co 3 godziny, próbując trafić na jakąś przydrożną restaurację.Na całej trasie jest ich tylko kilka, więc na wszelki wypadek zapasy jedzenia dla Michatka (jogurty) wieźliśmy ze sobą.

Do Bikaneru można też z Delhi sprawnie dojechać pociągiem (ok. 7 h plus opóźnienie), a na miejscu poruszać się motorikszami.

Hotele zarezerwowaliśmy z wyprzedzeniem, choć tak naprawdę nie było to konieczne. Wybraliśmy pokoje z klimatyzacją, polecane jako czyste. I rzeczywiście w Bikanerze Mała mogła spokojnie wypoczywać na bielutkim prześcieradle.

Michaś powoli przekonuje się do indyjskiej kuchni i nawet zdarza mu się skubnąć coś ostrego jak jest głodny. Nie boimy się jeść "na mieście", ale starannie dobieramy dania (nic surowego). Janka jeszcze przez jakiś czas może jeść wszędzie, pod warunkiem, że Marysia jest pod ręką. Jedyny problem to znalezienie w miarę odludnego i spokojnego miejsca np. opuszczonej haveli.

Podobnie jest z przewijaniem - najtrudniejsze jest wyszukanie czystego i zacienionego kawałka trawy, bo publiczne toalety raczej nie zachęcają do zabrania tam noworodka.

Nasze podstawowe zmartwienia to upał i komary. Ten pierwszy dokuczał, te drugie szczęśliwie nie - ale i tak chroniliśmy córkę 24 h na dobę. Moskitiera ma tez dodatkową funkcję: uniemożliwia ciekawskim dotykanie malucha.

Shekhawati [Indie, Rajasthan]

2011-09-01T07:16:00.000-07:00

Pamiętacie naszą kwietniową wycieczkę do Shekhawati? Region na tyle nam się spodobał, że postanowiliśmy jeszcze raz odwiedzić domy bogatych rajastańskich kupców (hawele). Tym razem zatrzymaliśmy się Mandawie. Ciekawe jest to, że część miejscowych rezydencji (jest ich łącznie koło kilkunastu) została przerobiona na hotele. Zupełnie nie pasują one do reszty miasta (które w samo w sobie przypomina typową indyjską osadę), ale dają pewne wyobrażenie o tym jak Mandawa wyglądała w czasach dawnej świetności.

Nieodnowiona część miasta wygląda tak:

Obiekty odnowione wyglądają tak:

Jeden z hoteli:

A to nasz pokój, w innym hotelu

Jaszczurka

Pewnie jeszcze o Shektawati napiszemy, bo zostało nam do zobaczenia kilka miast tego regionu.

Fort [Indie, Rajasthan]

2011-08-31T05:46:00.000-07:00

Główną atrakcją Bikaneru jest fort. Nie udało nam się jednak tego dokładnie ustalić jak stary, bo dla nas głównymi punktami programu było dbanie, aby Michatek:

1) nie zdejmował czapki;
2) chodził na własnych nogach, a nie na był noszony na rękach;
3) nie dotykał eksponatów;
4) szedł we właściwym kierunku;
5) albo żeby w ogóle szedł.
Ale i tak było warto.

Wielbłąd jaki jest każdy widzi [Indie, Rajasthan]

2011-08-27T06:21:00.000-07:00

Świątynia ... szczurów [Indie, Rajasthan]

2011-08-26T07:52:00.000-07:00

Hinduizm pozostaje dla na religią fascynującą, choć nieodgadnioną. Uczucie to potęgują tylko wizyty w takich miejscach, jak słynna świątynia w Deshnok, niewielkiej wiosce położonej 30 km na południe od Bikaneru. Karni Mata (bo tak brzmi jej właściwa nazwa) znana jest na całym świecie. Świątynia swą ogromną sławę zawdzięcza niecodziennemu przedmiotowi kultu: szczurom! Podobno w w całym kompleksie żyje ich aż kilka tysięcy. My widzieliśmy tylko kilkaset, w tym najważniejszego białego szczura (co gwarantuje nam w najbliższym czasie szczęście i pomyślność).

Janka w Indiach [Indie, Rajasthan]

2011-08-25T08:35:00.000-07:00

Janka ma już miesiąc, nadszedł więc czas pierwszej prawdziwej podróży. Postanowiliśmy zacząć spokojnie od wyjazdu samochodem do Bikaneru w Rajasthanie - czyli "zaledwie" 450 km i 10 godzin jazdy, podzielone na krótkie odcinki znośne dla maluchów. Samochód zapewniał prawdziwy komfort, głównie dzięki sprawnej klimatyzacji. Na miejscu Janka miała okazję po raz pierwszy z bezpiecznej chusty zetknąć się z prawdziwymi Indiami - kolorowymi, intensywnymi, tłocznymi. Oczywiście, podobnie jak Michatek, była gwiazdą i każdy chciał jej dotknąć. Znosiła to dzielnie, w przeciwieństwie do brata, który mocno protestował gdy kolejna osoba chciała go wziąć na ręce "for one snap" (zdjęcie).

Park i małpy [Indie, Delhi]

2011-08-16T03:52:00.000-07:00

Podobno 19% powierzchni Delhi zajmują tereny zielone. W praktyce duża część to niedostępne chaszcze i krzaczory np położony tuż za pałacem prezydenckim Central Ridge Reserve Forest. Na tym terenie wydzielono jedynie dwa małe parki udostępniane spacerowiczom. Z ciekawości odwiedziliśmy jeden z nich - Bhagwan Mahavir Vanasthali Park, który ma jak się okazało niewiele do zaoferowania. Trawa owszem skoszona, ale tylko w jednej części, ścieżki zapuszczone, a przed hordą psów chronili nas policjanci. Ale i tak będziemy zabierać tam gości, którym na pewno spodobają się liczne pawiany łażące luzem, iskające się na trawnikach i bujające na drzewach. Michatek był jak zaczarowany.

Zdjęcie paszportowe [Indie]

2011-08-11T21:17:00.000-07:00

Zdjęcia w Indiach potrzebne są do wielu rzeczy np. żeby kupić zwykłą kartę sim (prepaid) czy zapisać się do przedszkola (4 szt.), nie wspominając już o wszelkich wizytach w urzędach. Michaś, w przeciwieństwie do Janki, dał się ustawić prosto, ale minę zrobił zbitego psa:

Lodi Gardens [Indie, Delhi]

2011-08-09T01:00:00.000-07:00

Ze względu na niesprzyjającą pogodę (upał i deszcze) z pierwszym spacerem Janki czekaliśmy aż dwa tygodnie. Ostatecznie wybraliśmy się do parku Lodich w samym sercu New Delhi, który oprócz doskonale utrzymanych trawników słynie z zabytków z XV i XVI wieku.

Michatek dzielnie spacerował, a mała przespała całą wyprawę w wózku, szczelnie zabezpieczona moskitierą.
Janka wzbudzała pewne zainteresowanie, głównie z powodu młodego wieku. Jedna miła pani zwróciła nam nawet uwagę, że w Indiach nie wychodzi się z dziećmi przez pierwsze 40 dni życia. Dobrze, że nie widziała małej w chuście na zakupach :)

Na przyszłość musimy tylko pamiętać o prostej zasadzie - dziecko trzeba rozebrać przed wyjściem z domu, bo w takich śpioszkach pod moskitierą można się nieźle zgrzać...

Muzeum Lotnictwa [Indie, Delhi]

2011-08-04T06:10:00.000-07:00

Dziś zdjęciowo:

Trofea z wojny indyjsko-pakistańskiej

Pozostałości samolotu strąconego przez wojsko indyjskie

Paczka [Indie]

2011-07-30T06:55:00.000-07:00

Dotarła do nas kolejna paczka, ta już zupełnie wygląda, jakby wysłał ją św. Mikołaj.

A po rozpakowaniu z worka okazuje się, że to jednak nasza rodzina z Polski nadała nam parę drobiazgów, tylko tekturowe opakowanie nie przetrwało indyjskich warunków transportowych :)

Priyanka [Indie]

2011-07-29T22:21:00.000-07:00

Imię naszej córki kojarzy się niektórym w Indiach ze słynną Priyanką - miss świata z 2000 r. i gwiazdą Bollywood. Zawsze to lepiej niż przypominać ojcu Mistrza Yodę...

Do tego kilka zdjęć naszej księżniczki z pierwszych dni życia:

Ze starszym bratem:

Michatek idzie do przedszkola [Indie]

2011-07-27T23:21:00.000-07:00

Korzystając z dłuższego pobytu w Delhi, wprowadziliśmy dalsze zmiany w życiu Michatka. Od początku lipca chodzi do przedszkola - co prawda tylko na 3 godziny dziennie, ale to i tak mnóstwo emocji. Na razie jesteśmy bardzo zadowoleni - Michaś zawsze uwielbiał towarzystwo, a tam dodatkowo są nowe zabawki i basen z piłkami. W grupie dwulatków jest 9 dzieci, każde w praktyce z innego kraju i mówiące (lub nie) w innym języku. Opiekunki mówią po angielsku i w hindi, więc jest niezły miszmasz.
Jedyna wada przedszkola to dowożenie - nie jest to daleko (ok. 15 min.), ale na drogach panuje zasada "kto pierwszy ten lepszy", szczególnie w korkach. Już w pierwszym tygodniu Marysia miała stłuczkę. Dlatego teraz Michaś dojeżdża przedszkolnym busikiem, a my chwalimy sobie to typowo indyjskie rozwiązanie.

Zdjęć z przedszkola na razie nie mamy, więc wklejam kilka z zabawy w domu z kolegą Michasia - Jędrkiem.

A w ramach ciekawostki - koloryt Indii objawia się nawet w wannie:

Szpital [Indie]

2011-07-23T01:00:00.000-07:00

Dla zainteresowanych kilka zdjęć z prywatnego szpitala położniczego w Delhi:

Lobby.

Herbatka pomiędzy skurczami.

Ta stylowa meblościanka skrywa aparaturę medyczną.

Kanapa dla członków rodziny w sali poporodowej. Wpuszczani są wszyscy chętni (łącznie z małymi dziećmi) i mogą zostać tak długo jak chcą...

IndJanka? [Indie]

2011-07-22T23:45:00.000-07:00

Pamiętacie jak wyglądał Michaś 29 maja 2009 r.?

A to jego siostra Janka 22 lipca 2011 r.:

Trochę filozoficznie [Indie]

2011-06-29T23:11:00.000-07:00

Wycieczka bez Michatka uświadomiła mi, jak łatwe jest podróżowanie bez dziecka (po prostu wsiadasz, lecisz, jedziesz, zwiedzasz, śpisz i już). Trochę tak jakbym na chwilę pozbył się przysłowiowej kozy, którą za radą mądrego rabina przygarnąłem do domu dwa lata temu. [anegdotę o kozie i mądrym rabinie można znaleźć np. tu]

Kiedyś w Górnym Karabachu przygodnie napotkany lokales widząc nasze dwie pary podróżujące z dziećmi zagadnął: "Czemu wy z tymi dziećmi jeździcie? Przecież wy się męczycie!"

Coś w tym może i jest - zamiast jeździć, czas z dzieckiem można spędzać w domu. Ale ja wolę być w drodze, w ruchu. Może podróżowanie z dzieckiem wymaga pewnych wyrzeczeń, i czasami bywa trudne. Dla mnie jednak jest mimo to źródłem przyjemności, nie tyle z poznawania nowych miejsc, kultur, ludzi, ale przede wszystkim z poznawania ich razem i poznawania siebie nawzajem.

PS. Ciekawe czy "druga koza" coś w naszym życiu zmieni?

Z wizytą w świątyni [Indie, Assam]

2011-06-28T07:20:00.000-07:00

Hinduizm nadal pozostaje dla mnie zbyt skomplikowany bym mógł pokusić się o jakieś głębsze refleksje na temat tej religii.

W czasie mojej krótkiego wypadu na północny-wschód Indii udało mi się odwiedzić świątynię Kamakhya i to w czasie jednego z największych świąt religijnych jakie się w niej odbywają, czyli Ambubachi Mela. W tym czasie czczona w świątyni bogini Shakti, małżonka Siwy przez trzy dni przechodzi menstruację. Przez ten czas kompleks pozostaje zamknięty. Czwartego dnia bogini jest już czysta i do świątyni wpuszczani są wierni, którzy tłumnie (a nawet bardzo tłumnie) składają hołd swojej bogini.

Świątynia pełna jest pielgrzymów, przybywających z najodleglejszych stron.

Do najbardziej malowniczych należą oczywiście święci mężowie sadhu

Przydrożny sprzedawca naszyjników

Kozy czekają na złożenie w ofierze.

PS. O świątyni można też przeczytać na blogu Antka, który był moim przewodnikiem w czasie tej wycieczki.

Shilong [Indie, Megalaya]

2011-06-26T07:00:00.000-07:00

Shilong stolica Megalayi - jednego z najmniejszych stanów Indii - na pierwszych rzut oka nie robi jakiegoś piorunującego wrażenia. Brudne ulice, chaotyczny ruch, tekturowo-betonowe domy, do tego siąpiący deszcz. Indyjski standard.

Ludzie tylko jacyś inni, bliżej im do Birmy, czy Tajlandii niż do Indii.

Bardzo kolorowy lokalny targ.

Sklep mięsny

Mieszkańcy Shillong to nałogowi hazardziści. Sześć razy w tygodniu w mieście odbywa się loteria, taki rodzaj polskiego totolotka, którą śledzi połowa miasta. Trzeba przyznać, że jej forma jest bardzo oryginalna. Losowanie odbywa się na jednym z miejskich stadionów. Tam członkowie głównych klubów łuczniczych z okolic Shilong 6 dni w tygodniu, dwa razy dziennie przez trzy minuty strzelają do przypominającego tarczę pnia. Szczęśliwy numer to dwie ostatnie cyfry łącznej liczby strzał, które w danej serii osiągną cel (zwykle jest ich kilkaset). I tak jeśli tego dnia w tarczy znalazły się 543 strzały, to w loterii wygrywają wszyscy ci, którzy obstawili numer 43.

Na takim stoisku można zagrać w "strzałolotka"

A całość prezentuje się tak.

Tarcza

Komisja licząca strzały

Żyjące mosty, czyli tam gdzie Michatka jeszcze nie było [Indie, Megalaya]

2011-06-25T07:08:00.000-07:00

Tym razem Michasia ze mną nie było (został razem z mamą w domu), ale wypad na północny-wschód Indii był na tyle ciekawy, że postanowiłem złamać dotychczasową praktykę i wykorzystać tego bloga do podzielenia się wrażeniami z szerszym gronem czytelników.
Cel wyjazdu był prosty: dotrzeć do najwilgotniejszego miejsca na Ziemi w najbardziej mokrym okresie. Założenie dobre, tylko, że prawie w ogóle nie padało... W sumie nie było to takie złe, bo udało się przez to zobaczyć parę rzeczy, których przy normalnej, monsunowej pogodzie nie byłbym w stanie odwiedzić. Jedną z takich atrakcji są żyjące mosty. Jedna z bardziej niesamowitych rzeczy, jakie widziałem w życiu. I do tego prawie zupełnie nieznana.
Do budowy mostów wykorzystuje się jeden z rodzajów rosnących na tych terenach fikusów. Ich korzenie są na tyle elastyczne i trwałe, a zarazem pnące, że przy odpowiedniej pomocy potrafią stworzyć niezwykle mocną i wytrzymałą konstrukcję. Ta pomoc to liny, po których korzenie pną się na drugi brzeg strumienia. Gdy most jest już wystarczająco stabilny liny można zwinąć, konstrukcję uzupełnić kamieniami i gotowe. Ile takich mostów jest w całej Megalayi nie wiadomo. Ja widziałem trzy. Jeszcze kilka zostawiłem na potem, no bo przecież trzeba będzie tu wrócić z resztą rodziny...

Widok z mostu

A tu jeszcze mostek bambusowy

Dla żądnych wrażeń spojrzenie w dół

PS. Antek: dziękuję za wszystko, przede wszystkim za opiekę i pomoc w dotarciu do tych niesamowitych miejsc!

Muzeum Toalet [Indie, Delhi]

2011-06-19T00:57:00.000-07:00

Na specjalne życzenie pewnej koleżanki wybraliśmy się pod koniec czerwca do delhijskiego Muzeum Toalet.

A problem toalet, a właściwie ich braku (co widać na załączonym obrazku*), przy generalnej niechęci mieszkańców Indii do używania tych, które gdzieś są, to rzecz naprawdę ogromnej wagi. Wie to każdy to w tym kraju był, bo widok osób załatwiających się na ulicy, to rzecz powszechna. I wszystko jedno, czy jesteśmy w Delhi, czy na prowincji.

Miejscowa wersja czasopisma Lonely Planet ma przy każdym artykule o turystycznych atrakcjach Indii podpunkt zatytułowany "czysty kibelek", ze strategicznymi informacjami, gdzie w okolicy znaleźć można przyzwoicie wyglądającą toaletę.

Muzeum okazało się przybudówką organizacji non-profit, której celem jest propagowanie użycia i budowy toalet.

Żar leje się z nieba. Parasole mają nas ochronić przed słońcem.

Toaleta podziałów klasowych. Z wychodka na górze korzysta szef, a na dole jego podwładni...

Z przetworzonych ekskrementów wytwarza się bio-gas, który można

np. wykorzystać do generowania energii.

* To zdjęcie to mój osobisty rekord. W jednym kadrze udało mi się uchwycić aż 6 załatwiających się dżentelmenów!

Smok [Indie]

2011-06-11T10:12:00.000-07:00

Odstawiliśmy smoka. Wykorzystując kolejny weekend w Delhi postanowiliśmy odzwyczaić Michatka od smoka. Smok rzecz bardzo pożyteczna, szczególnie dla rodziców, którzy nie lubią publicznych awantur. Wynalazek niby taki prosty, a w mig potrafił uspokoić naszego krzykacza i nic nie było w stanie go zastąpić. Ale ile można chodzić z zatyczką w gębie? Trzeba było w końcu z tym skończyć. Zebraliśmy się w sobie. Dwie noce krzyków, potem jeszcze jakaś sporadyczna awantura (zwykle miedzy 4-5 w nocy) i się udało. Michaś czasem jeszcze wspomina swoje "momo tuje"*, ale radzi sobie bez niego doskonale.

* Momo tuje: momo - czyli smoczek, a tuje - czyli "tu jest", bo gdy Michaś smoka szukał, to tak

właśnie najczęściej mówiliśmy, gdy mu go dawaliśmy.

A zdjęcia dzisiaj z Kopenhagi, gdzie byliśmy dawno temu, gdy jeszcze Michasia na świecie nie było.

W jednym z parków znaleźć można takie o to drzewo smokowe, na którym dzieci zostawiają swoje drogocenne skarby, wkraczając tym samym w dorosłość.

Smoczki rosły na nim niczym jakieś egzotyczne owoce.

Na gałęziach znaleźć można było też rzewne listy:
"Niech tobie dobrze służy, ja nie będę już z niego korzystał, bo jestem duży!"

Michatek - 2 latka [Indie]

2011-05-29T22:30:00.000-07:00

Przerwa w relacji z Nepalu z okazji 2 urodzin synka. Co prawda nie wyprawiamy przyjęcia, ale Michatek dostał prezenty i uroczyście zainaugurował jedzenie lodów (wcześniej zaliczały się do kategorii "tylko dla dorosłych" razem z kawą, piwem, colą, czekoladą itp.).

Michaś:
- mówi coraz więcej, ale nadal nie jest na etapie zdań - najbardziej skomplikowana konstrukcja to कौन है czyli "kto to jest" w hindi (ale zapisać oczywiście nie potrafi)

- jego ulubiony wyraz to "dzieci", powtarzany ilekroć w zasięgu wzroku lub słuchu jest ktoś w wieku poniżej 10 lat - w związku z tym od lipca Michatek wybiera się do miejscowego (dla odmiany anglojęzycznego) przedszkola na 3 godziny dziennie,

- lubi:
jogurty, płatki śniadaniowe, makaron, ciastka i teraz jeszcze lody;
bajki - trzeba mu je ściśle dawkować;
wszelkie piłki, budować z klocków duplo, biegać po trawnikach;
basen - pływa sam w kółku bez żadnych obaw, zanurza buzię bez przekonania, niestety wzorem innych dzieci chce też skakać do wody z trampoliny;

- nie lubi:
jak się go budzi;
ostrego jedzenia;
gdy zaczepiają go i dotykają obcy ludzie (nagminnie...);

- przechodzi klasyczny bunt dwulatka, co jest nieco krępujące w miejscach publicznych...

- wyzwania na najbliższy czas: przyzwyczaić się od nowa do spania we własnym pokoju, odstawić smoczek (decyzja zapadła - w przyszły piątek zaczynamy), przekonać się do nocnika - są to głównie wyzwania dla rodziców :)

- młodsza siostra - Michatek wie, że dzidzia jest w brzuszku, tylko czasem myli mu się w którym... jedyne co mu na razie doskwiera to to, że mama nie chce go nosić; przed nami jeszcze około dwóch miesięcy upałów (termin - początek sierpnia), więc zobaczymy jak będzie...

Michatek w Korei [Rep. Korei]

2011-05-23T22:19:00.000-07:00

Michatkowi chyba się w Korei podobało. Otoczenie było nie aż tak ważne, jak to że całe 10 dni Michaś mógł spędzić z rodzicami (a przede wszystkim z mamą, bo nadal pozostaje strasznym maminsynkiem). Szybko przyzwyczaił się do nowych skośnych twarzy, podłapał nawet jakieś słowa po koreańsku (anio, czyli cześć) i nawet nie bał się specjalnie gdy tak samo jak w Indiach wszyscy chcieli go dotykać i brać na ręce (patrz: film poniżej).
Największą pamiątką z wyjazdu są dwie duże paczki klocków Duplo, zakupione w jednym supermarketów (w Korei były prawie 50% tańsze niż w Indiach). Michaś bawi się nimi praktycznie codziennie budując klockowe domki.

I na koniec jeszcze mały komplement dla Asiany - koreańskich linii lotniczych, które dowiozły nas z Delhi do Seulu. Przewoźnik rzeczywiście zasługuje na słowa uznania: oddzielna odprawa dla matek z dziećmi, oddzielna dla kobiet w ciąży; obie grupy na pokład samolotu wchodzą wcześniej niż pasażerowi klasy biznes; w samolocie maluchy poniżej drugiego roku życia - jeśli tylko są wolne miejsca - zawsze dostają wolne miejsce. To się nazywa troska o małego klienta i jego mamę.

Skanseny - same, same, but different [Rep. Korei]

2011-05-22T02:50:00.000-07:00

Jeszcze parę słów o skansenach, które odwiedziliśmy w Korei. Takie śmieszne uczucie niby wszystko tak samo jak w Polsce, niby zwiedzamy chaty, pola uprawne, ludzie ubrani w tradycyjne stroje, ale jednak jakoś inaczej. Bo chaty jednak jakieś inne niż u nas, ludzie też odziani w dziwne ciuchy, tylko pola mniej więcej te same. Śmiesznie tak przenieść ideę skansenu do zupełnie innej kultury.
Wielu pewnie byłoby rozczarowanych, ale że my żadnej okazji do odwiedzenia skansenu nie przepuszczamy, to byliśmy straszeni zadowoleni z wizyt w obu koreańskich muzeach wsi.

Wycieczka łodzią podwodną [Rep. Korei]

2011-05-21T22:05:00.000-07:00

Pomysł na podróż łodzią podwodną był decyzją chwili. Wiedzieliśmy, że w Korei można nurkować, ale nie spodziewaliśmy się, że spróbujemy tego całą rodziną. Na początku mieliśmy trochę obiekcji (czy to bezpieczne i czy z takim małym dzieckiem), ale krótka rozmowa z obsługą i tłumy koreańskich turystów przynajmniej częściowo rozwiały nasze wątpliwości. Postanowiliśmy spróbować, zwłaszcza, że okazja zejścia 40 m w głąb morza w stalowej puszce nie zdarza się co dzień. I było warto.

Łódź podwodna widok w środku.

Puka do nas nurek

Michatek zachwycał się rybkami i kolorową rafą i w przeciwieństwie do rodziców wcale nie odczuł problemów z chorobą morską. Pod woda w sumie zbytnio nie bujało, ale na łódź musieliśmy dopłynąć zwykłym statkiem rejsowym, a morze niestety nie należało tego dnia do najbardziej spokojnych...

Jeju i jej wulkaniczna historia [Rep. Korei]

2011-05-20T00:51:00.000-07:00

Leżąca na południu kraju wyspa Jeju jest jednym z 28 kandydatów do miana 7 nowych cudów natury. Na liście finalistów znajdują się też m.in. polskie Mazury, bangladesko-indyjskie lasy namorzynowe Sundarbans i moherowe klify :) w Irlandii.

Wracając do Jeju, to wyspa nam się podobała, szczególnie te atrakcje, które związane są z jej wulkanicznym pochodzeniem, czyli tunel lawowy i dwa wulkany.

Wulkan Songsan Ilch'ubong. Po drodze wieje i leje.

Widok na tereny wulkan okalające

Krater

Droga na wulkan Hallam. Bardzo dobrze przygotowany szlak

Właściwie cały czas idzie się w lesie

Obok szlaku biegnie wyciąg, którym dostarczane są towary to położonego na trasie sklepiku

Kwitnące azalie

Krater na wysokości 1900 metrów

Ale największa niespodzianka czekała Bastka w drodze powrotnej. Przez cały powrót mijał tabuny koreańskich turystów. Kolejki na Giewoncie to mały pikuś :). Dobrze, że sam wyruszył tak wcześnie.

Jaskinia lawowa - widok ogólny. To chyba była największa atrakcja wyspy.

Jaskinie lawowe to podziemne tunele utworzone przez lawę wypływającą z wulkanu.

Tunel na Jeju miał ponad 1 km długości.

DMZ [Rep. Korei]

2011-05-19T10:07:00.000-07:00

Przy okazji wizyty w Rep. Korei nie mogliśmy nie pojechać do strefy zdemilitaryzowanej (tzw. DMZ), czyli obszaru granicznego, który od 1953 roku oddziela od siebie obie Koree. Do samej DMZ wjechać w zasadzie nie można, ale można za to zwiedzić kilka "atrakcji" zlokalizowanych tuż obok, a najważniejsze zobaczyć Koreę Północną.

Lokomotywa - pozostałość konfliktu z lat 50-tych.

Największe wrażenie zrobił na nas tunel infiltracyjny, jedno z czterech odkrytych podziemnych przejść, które w latach 70-tych wydrążyli północni Koreańczycy, aby przy dogodnej okazji zaatakować swoich sąsiadów z Południa. Wydrążony na głębokości 73 metrów tunel ma kilka kilometrów. Jego ściany pomalowane były na czarno, tak aby w razie odkrycia można było twierdzić, że jest opuszczonym korytarzem kopalni! Tylko śladów węgla brak.

Obserwatorium Mt. Dora, zerkamy w stronę Korei Północnej. Jak rozpoznać gdzie jest Korea Północna? Tam gdzie nie ma drzew.

Stacja kolejowa, która wybudowano na początku XXI, kiedy mówiło się o wznowieniu kontaktów między oboma krajami, niestety nic z tego nie wyszło i dziś świeci pustkami.

Zwiedzamy pałace [Rep. Korei]

2011-05-18T19:59:00.000-07:00

Jedną z bardziej rozpoznawalnych atrakcji Seulu są pałace, dawne siedziby koreańskich władców. Niestety w dużym stopniu uległy zniszczeniu w czasie dziejowej zawieruchy przetaczającej się przez kraj na różnych etapach XX w. Pałace zostały odbudowane, ich wnętrza świecą jednak pustkami, stąd zwiedza się raczej same dziedzińce i przypałacowe parki.

Michatek biegał na całego i jak w Indiach był główną atrakcją turystyczną.

Zmiana warty

A w tle wieżowce.

Kilka szczegółów architektonicznych

A to już nie jest pałac, a miejsce pochówku władców

I na koniec kilka ujęć zrobionych w nocy

Korea, czyli lądujemy w Seulu [Rep. Korei]

2011-05-17T02:12:00.000-07:00

Żeby uniknąć zbytniego podróżowania skoncentrowaliśmy się na zwiedzaniu dwóch części kraju: Seulu - stolicy i Jeju - wyspy na południowych obrzeżach Korei.
Seul nas na swój sposób urzekł i zadziwił. Codziennie piliśmy kawę, jedliśmy pyszne ciasta i pączki, delektowaliśmy się niesamowitym francuskim pieczywem. Po tym kilkumiesięcznym pobycie w Indiach jesteśmy już nieźle wyposzczeni! Chyba sami nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, jak tęsknimy za tymi drobnymi przyjemnościami, które w innych krajach dostać można tak łatwo, a w Delhi są luksusem. Zachwyciły nas też publiczne toalety (bo w ogóle były, bo były czyste, bo zawsze miały pokój dla matki, a czasem nawet ojca, z dzieckiem) i to, że w każdym muzeum można było za darmo wypożyczyć wózek dla dziecka. No i takie drobne luksusy jak równe chodniki i podjazdy na wszystkich ulicach.
Delektowaliśmy się kuchnią koreańską, która choć oferuje nieco egzotyki, to z naszego punktu widzenia w smaku jest bardziej zbliżona do tego co zjeść można w Warszawie niż w Delhi. Bastek zakochał się w kiszonej kapuście na ostro (serwowanej właściwie do każdego dania), Michaś i Maryś w makaronach i kotletach wieprzowych w panierce (a la polski schabowy).

Nieco śnięty Michatek -w amerykańskim Starbucksie.

Ach te lody...

Ale przede wszystkim kuchnia koreańska,

a szczególnie te makarony :)

Korea, czyli ucieczka od upałów [Rep. Korei]

2011-05-16T21:47:00.000-07:00

W ramach poszukiwania wytchnienia od panujących w Delhi upałów postanowiliśmy wyskoczyć na krótki urlop do kraju, który mógłby nam zaoferować bardziej sprzyjające warunki pogodowe. Padło na Koreę, a konkretnie na Koreę Południową. I to nie tylko dlatego, że zwykle w maju panują tam przyjemne temperatury, ale także dlatego, że w Korei mogliśmy liczyć na dostęp do dobrej służby zdrowia (na czym z racji planowanego poszerzenia rodziny zależało nam najbardziej). Przy okazji wyjazdu chcieliśmy też odwiedzić znajomych, którzy od niedawna mieszkają w Seulu.
Miał to też być ostatni wyjazd Michatka z prawie darmowym przelotem. Wraz z skończeniem dwóch lat Michaś nie tylko wkraczał w nowy etap swego życia, ale z podróżniczego punktu widzenia miał się też dla nas stać znacznie droższy w utrzymaniu. (Teraz będziemy już musieli kupować dla niego oddzielny bilet). I udało się zdążyliśmy. Z wyjazdu wróciliśmy dokładnie 15 minut przed Michatkowymi urodzinami.

Muzealna pogoda [Indie, Delhi]

2011-05-10T22:09:00.000-07:00

Pogoda muzealna to termin ukuty na określenie takich warunków atmosferycznych, w których zwiedzanie atrakcji na świeżym powietrzu nie jest możliwe lub przyjemne na dłuższą metę. Do niedawna wydawało mi się, że to przede wszystkim intensywny deszcz, albo śnieg. Ostatnio do tej listy dodałem coś, co wcześniej nie mieściło mi się w głowie, czyli upał (szczególnie w przypadku gdy mówimy o muzeum klimatyzowanym :).

Od paru tygodni mamy w Delhi pogodę muzealną. W ciągu dnia stabilne czterdzieści kilka stopni w cieniu utrudnia prowadzenie jakąkolwiek aktywności na świeżym powietrzu. Nawet spacer w parku staje się problemem. Żar po prostu leje się z nieba. Wieczorem temperatura spada o dziesięć stopni, ale w sumie nie przynosi to zbyt dużej ulgi. Nagrzany w ciągu dnia beton i asfalt wręcz biją ciepłem. Nic dziwnego, że Brytyjczycy w czasach kolonialnych przenosili się na te najtrudniejsze miesiące w górskie rejony kraju. My niestety nie mamy takiej możliwości. W czasie wolnym możemy więc wybierać między wizytą w tym lub tamtym centrum handlowym, bo tylko w nich w chłodzie klimatyzacji można znaleźć wytchnienie. Niedługo będziemy znali na wszystkie na wylot. Zaczęliśmy już planować wyjazd do Gurgaonu - miasta położonego 20 km od Delhi. Podobno tamtejsze centra handlowe są jeszcze fajniejsze niż te w stolicy:)

W ramach poszukiwania odmiany od świątyń konsumpcjonizmu staramy się też zaglądać do muzeów. Niestety nie wszystkie mają klimatyzację. Ostatnio zwiedziliśmy: Muzeum Indiry Gandhi (z klimą), Muzeum Nehru (bez klimy) i planetarium (w tym samym kompleksie co Muzeum Nehru, ale już z klimą).

Jak widać muzea, szczególnie te z klimą cieszą się sporą popularnością. Tłok jest taki, że pracownicy muszą popędzać zwiedzających.

Nie ma czasu, trzeba wszystko sfotografować i obejrzeć w domu.

Samo muzeum generalnie bardzo ładne. Tylko szkoda, że takie małe i tak krótko się je zwiedza.

Dojście do muzeum to prawdziwa udręka. Czy to słońce musi tak grzać?

A to już muzeum Nehru. Niestety w środku było duszno, więc specjalnie się nie wciągnęliśmy w oglądanie eksponatów pokazujących życie pierwszego premiera Indii.

A to już w planetarium. Tu można było trochę odetchnąć, bo temperatura w środku w budynku była bardzo przyjemna. Stąd mogliśmy spokojnie zachwycać się oryginałem kapsuły, w której pierwszy Indianin w historii poleciał w kosmos.

Mały Buddida :) [Nepal]

2011-04-26T22:10:00.000-07:00

Śladami Buddy [Nepal]

2011-04-26T01:55:00.000-07:00

W czasie naszej wizyty w Kathamndu zwiedziliśmy też dwa miejsca związane z buddyzm, religią wyznawaną przez sporą grupę Nepalczyków (dla większości najważniejszą religią jest hinduizm).

Pierwszym z nich była Boudhanath.

Położona na obrzeżach miasta stupa, czyli buddyjska budowla sakralna

jest swoistą oazą spokoju, jakby małą częścią Tybetu przeniesioną na nepalską ziemię

Drugim stupa Swayambhunath

Położona na wzgórzu nad Kathmandu stupa była niezły wyzwaniem wspinaczkowym, szczególnie że sobie wymyśliliśmy, że będziemy ją zwiedzać z wózkiem. Skończyło się na tym, że Bastek zdobywał Swayambhunath z Michatkiem w jednym ręku, jego wehikułem w drugim i plecakiem na grzbiecie.

A to już na szczycie

Młynki modlitewne, ich obracanie daje taki sam efekt jak tradycyjna modlitwa

Wycieczka z Bhaktapru [Nepal]

2011-04-25T07:08:00.000-07:00

Drugiego dnia pobytu w Bhaktapurze zrobiliśmy sobie wycieczkę do Changu Narayan Temple, jednej z najstarszych świątyń w Dolinie Kathmandu, wpisanej na listę Ochrony Dziedzictwa UNESCO.

Do świątyni postanowiliśmy pojechać lokalnym autobusem.

W drodze tam jakoś nam się to nie dało, bo akurat gdy staliśmy na przystanku przejeżdżała taksówka wiozącą znajomych z naszego hotelu. Więc się z nimi zabraliśmy.

Świątynia okazała się bardzo ładnym budynkiem, ale też dość kompaktowym.

Zwiedziliśmy go więc stosunkowo szybko.

W drodze powrotnej wróciliśmy już lokalnym autobusem.

Mieliśmy dużo szczęścia, bo zajęliśmy ostatnie miejsca siedzące,
jak wysiadaliśmy tłok był już taki,
że ledwo przepchnęliśmy się do drzwi.

Bhaktapur [Nepal]

2011-04-24T23:27:00.000-07:00

Jako twórca straciłem dystans do swojego tworzywa. Nie potrafię dokonać selekcji zdjęć. Cierpieć będzie wy czytelnicy, oglądając te wszystkie foty zrobione przez nas podczas jednego dnia pobytu w Bhaktapurze.

Górskie przygody w Nagarkot [Nepal]

2011-04-24T23:20:00.000-07:00

Do Nagarkot pojechaliśmy właściwie wprost z lotniska, trochę dlatego bo chcieliśmy uniknąć przedzierania się przez zatłoczone ulice Kathmandu, a trochę chyba dlatego, by jak najszybciej znaleźć się w górach. Chyba właśnie za nimi tęskniliśmy w ostatnim czasie najbardziej. A tu proszę nadarzyła się okazja zobaczyć najwyższe góry świata Himalaje. Nagarkot położona na 2 tys metrów n.p.m. wioska oferuje podobno jedne z najpiękniejszych i najłatwiej dostępnych widoków na ośnieżone szczyty Nepalu. Nam nie było niestety dane tego potwierdzić, bo przez cały pobyt niebo zasnuwała nam złośliwa mgła.

Transport publiczny

Górska koza

Widoki, w tle złośliwa mgła

Idziemy na spacer - do wędrówki zachęcają nawet przydrożne kamienie

Zwiedzamy wioskę

Wioska c.d.

Przerwa na jogurt

Wieża widokowa o poranku

Niestety z wschodu słońca nici.

Nepal z dzieckiem [Nepal]

2011-04-23T22:25:00.000-07:00

To był mój trzeci raz w Nepalu, Marysi drugi, Michasia pierwszy. I na pewno nie ostatni, bo Nepal, przynajmniej jak na Azję, to jeden z lepszych krajów do podróżowania z dziećmi. O czym najlepiej świadczy fakt, że przez 5 dni pobytu spotkaliśmy więcej europejskich maluchów niż przez ostatnie 7 miesięcy jeżdżenia po Indiach.

Choć kraj paraliżuje brak prądu, benzyny, wody i ciągłe strajki to mimo wszystko jest dość bezpieczny, otwarty na turystów, także tych najmniejszych i ma do zaoferowania sporo atrakcji zarówno dla tych, którzy zachwycają się architekturą, jak i dla tych, którzy wolą czas wolny spędzać na łonie natury.
My w każdym razie już wiemy, że do Nepalu trzeba będzie wrócić, choćby po to by obejrzeć świat poza Doliną Kathmandu, do której tym razem się ograniczyliśmy, a już na pewno po to, by ujrzeć Himalaje, które tym razem zasłoniła nam mgła.

We're going to Kathmandu! [Nepal]

2011-04-16T08:02:00.000-07:00

Dziś tylko muzycznie:

Pechowa Agra cd. [Indie, Uttar Pradesh]

2011-04-14T07:17:00.000-07:00

Drugą część dnia spędziliśmy zwiedzając fort w Agrze i zaglądając na chwilę do położonej 40km miejscowości Faterpursikri. I właśnie z tej krótkiej, bo 30 minutowej wizyty (w drodze do Faterpursikri utknęliśmy w półgodzinnym korku i to rozbiło cały nasz plan zwiedzania) zdjęcia poniżej:

Pechowa Agra [Indie, Uttar Pradesh]

2011-04-14T07:07:00.001-07:00

Nie minęły dwa miesiące od naszej wizyty w Moskwie, a już widzieliśmy się z Alkiem po raz drugi. Tym razem na ziemi indyjskiej. Krótką wizytę potraktowaliśmy jako szansę na wyjazd do Agry i odwiedziny w sławnym na całym świat Taj Mahalu. Miał to być jednodniowy wypad, z noclegiem w Agrze, porannym zwiedzaniem Taja i wieczornym powrotem do Delhi. W sumie z grubsza plan udało się zrealizować.
Od samego początku szczęście nam nie sprzyjało. Zaczęło się w sumie jeszcze przed wyjazdem. Pomyłka przy kupowaniu biletów kolejowych wprowadziła sporo zamieszania, dobrze, w ostatniej chwili udało się ten błąd naprawić. Potem spóźnił się pociąg, a gdy już koło 23:30 dotarliśmy do zarezerwowanego wcześniej hotelu, to okazało się, że nie chcą nas przyjąć, bo nie mamy żadnego dokumentu Michatka! Przez ostatnie 7 miesięcy pobytu w Indiach nikt, jeszcze raz powtórzę nikt nas o to nie zapytał. A tu proszę taka niespodzianka. W końcu musieliśmy zmienić hotel. Tam też nie było prosto, ale się udało...
W międzyczasie zrobiło się już nieźle po północy.
Przewidywaliśmy, że pobudka przed wschodem słońca może nam sprawić problemy. Ale żeby od razu cała nasza trójka przespała budzik! To już trochę zbyt wiele. Obudził nas jakiś instynkt, albo wspomnienie o dzwoniącym budziku. Kilka minut pakowania i już byliśmy w drodze do Taj Mahal. Odstaliśmy swoje w kolejce. Wchodzimy. I co? Całe niebo czyściutkie, a sam wschód słońca zasłania malutka chmura :(.

Dworzec kolejowy

W pociągu

Na każdym wagonie jest wywieszona lista pasażerów. O jesteśmy!

Taj Mahal - widok z naszego hotelu

6 rano - zwiedzamy.

Pamiątkowe zdjęcie

i jeszcze jedno.

- Michaś. Tak Michaś. A pani jak ma na imię?

Jhunjhunu [Indie, Rajasthan]

2011-04-06T10:38:00.000-07:00

Drugiego dnia - w drodze do Delhi - zatrzymaliśmy się w Jhunjhunu, jednym z największych miast regionu, by obejrzeć jeszcze kilka haveli i przespacerować po prawdziwej indyjskiej prowincji. W czasie tej przechadzki czuliśmy się trochę jakbyśmy byli z Marsa - wyraźnie mały turysta i to do tego w wózku, nie jest Jhunjhunu widokiem zwyczajnym.

Nawalgarh [Indie, Rajasthan]

2011-04-05T06:22:00.000-07:00

W sobotę dotarliśmy do naszego upragnionego celu: Nawalgarh - serca regionu Shekhtawati i zabraliśmy się za zwiedzanie okolicznych haweli, czyli domów bogatych kupców, którzy kiedyś zamieszkiwali ten region, leżący na szlaku ważnych dróg handlowych. Gdy skończyły się czasy prosperity, wyprowadzili się w inne części Indii, pozostawiając swoje bogato zdobione posiadłości.

W drodze do Shehtawati [Indie, Rajasthan]

2011-04-05T05:26:00.000-07:00

Jakiś czas nie byliśmy już w Indiach. Najpierw przygotowania do wyjazdu do Polski, potem sam pobyt w ojczyźnie, wszystko to pochłonęło nas na tyle, przez dobry miesiąc nie widzieliśmy już prawdziwych Indii. A Delhi, a szczególnie New Delhi to jednak nie to samo. Nadszedł w końcu upragniony weekend i mogliśmy wyruszyć na wycieczkę w interior. Tym razem za cel podróży obraliśmy Shekhtawati - jedną z części Rajasthanu, a jako środek transportu wybraliśmy nasz samochód.

Na zdjęciu może dokładnie nie widać, więc na wszelki wypadek poniżej to samo na filmie

W piątkowe popołudnie ruszyliśmy w kierunku Jaipuru, nocleg wypadł nam w typowym indyjskim przybytku, zupełnie nie wartym opisywania. Gdyby nie to, że po wejściu do pokoju Michatek zauważył stojący na stoliku telewizor. Natychmiast skojarzył mu się on z oglądaniem bajek. Głosem nieznoszącym sprzeciwu zażądał włączenia urządzenia. Na co obsługa przeciągnęła z restauracji, przez cały hotelowy korytarz długi czarny kabel, przyniosła dekoder satelitarny, podłączyła całość do naszego pokojowego telewizora i zaspokoiła podstawowe potrzeby naszego małego szantażysty. Aż boje się pomyśleć, co by było gdyby nie udało się uruchomić telewizji. że nasz maluch strasznie wciągnął się w ostatnim czasie w oglądanie bajek: "Lala i Po" (Teletubisie), Dzici (Bolek i Lolek) oraz Ciuch ciuch (Thomas) to chyba najczęściej powtarzane przez niego słowa. No może jeszcze nie tak często jak apu (arbuz) i cium cium (masło - najlepiej smakuje z domowej roboty chlebem).

Tuk Tuk Rally [Indie, New Delhi]

2011-03-23T09:36:00.000-07:00

W tłumie czuć było rosnące napięcie. Wśród 50 drużyn zgromadzonych na starcie "Pierwszego Delhijskiego Wyścigu Tuk-Tuków na orientację" nie było chyba ani jednej, która choć skrycie nie myślałaby o wygranej. Nie inaczej było z nami. Delhi znamy już całkiem nieźle, mamy też spore doświadczenie z tego typu imprez. Jeśli Michaś wytrzyma 6 godzin w rikszy to powinno być nieźle.
Najpierw tradycyjna odprawa, wyjaśnienie zasad, dostajemy listę zadań. I biegiem do naszej rikszy. Jedziemy. W wolnej chwili na spokojnie zerkamy na listę zadań. Jest ich chyba koło 100! Musimy sfotografować się z krową, zagrać w krykieta, przejechać rowerem do przewozu butli gazowych (taki miejscowy wynalazek), znaleźć zaklinacza węży, zrobić zdjęcie kogoś kto się załatwia w miejscu publicznym (to akurat pestka!), kupić coś w McDonaldzie, zdobyć flagę Indii, wypić piwo, kupić pocztówkę z Taj Mahalem, zrobić tradycyjny tatuaż z henny, znaleźć pociąg, zobaczyć małpę, przywieźć podobiznę Ganeshy (jednego z indyjskich bóstw), przejechać lokalnym autobusem.... Do tego odwiedzić kilka charakterystycznych miejsc New Delhi. To się nie może udać w ciągu jednego dnia!

A jednak się udało. Poza dwoma, czy trzema punkami udało nam się zrobić wszystko. Niestety te dwa, czy trzy punkty zadecydowały, że nie wygraliśmy, ale i tak byliśmy z tego dnia bardzo zadowoleni. I Michaś też. Nawet się specjalnie nie zmęczył ciągłym podróżowaniem w rikszy. Po początkowym etapie zaciekawienia, zaległ po prostu na kolanach mamy i zasnął.

Poniżej kilka zdjęć z trasy:

Na starcie.

Gramy w krykieta.

Fotografujemy konkurencyjną drużynę.

A to nasza riksza. Kupujemy coś od ulicznego sprzedawcy.

Ktoś załatwia się w miejscu publicznym - widok w Indiach powszechny.

Na mecie - pamiątkowe zdjęcie z organizatorem.

Prezenty [Indie]

2011-03-23T08:41:00.000-07:00

Dotarła do nas wreszcie świąteczna paczka. Wysłana z Polski 3,5 miesiące temu.... Będzie w sam raz na Wielkanoc :)

Dziękujemy!

Holi [Indie, Delhi]

2011-03-20T06:10:00.000-07:00

Ledwo zdążyliśmy wysiąść z samolotu, a tu już czekały na nas atrakcje. W Delhi trwał festiwal Holi - odpowiednik naszego Lanego Poniedziałku. Z tą tylko różnicą, że w Indiach ludzie zamiast wodą obrzucają się głównie kolorowymi farbami. Żeby było śmieszniej, to nie zawsze są to farby łatwo zmywalne. Przez co nawet kilka dni po zakończeniu Holi można spotkać ludzi z włosami pomalowanymi we wszystkie kolory tęczy.

Nawet Sadhu - święci mężowie, chodzili po Delhi pofarbowani...

Z innej beczki [Polska]

2011-03-12T07:49:00.000-08:00

Do Polski wybraliśmy się w celu absolutnie nieturystycznym.

Była to doskonała okazja, żeby Michatek opanował trudne słowa babcia i dziadek (w praktyce babcia jeszcze wychodziła, ale dziadek został do dziś Mi - od Miśka).

Trochę zwiedzaliśmy, ale raczej symbolicznie.

Przede wszystkim Michatek pławił się w szczęściu w związku z obecnością dzieci.
Mia i Ala w Warszawie:

Ania, Staś, Jaś i Marynia:

Z Olą na drzewie:

W wolnych chwilach oddawał się swoim ulubionym zajęciom - gotowaniu:

I jedzeniu:

Obchodziliśmy też prawdziwą rodzinną Wielkanoc
(specjalnie dla nas zorganizowaną jeszcze w marcu)

Tylko bez tradycyjnej wizyty w Lizakach, bo na to było jeszcze za zimno. Ale spacer był.

No i przede wszystkim nie mogliśmy się oderwać od najmłodszego członka rodziny - Franka.

Z babcią:

Próbna kąpiel w wiaderku:

Oprócz tego chociaż na chwilę próbowaliśmy spotkać się ze wszystkimi, nie zawsze jednak się udało. Więc nalegamy na przyjazd do nas!

Moskwa ? [Rosja, Moskwa]

2011-03-05T07:22:00.000-08:00

Pamiętacie naszą jednodniową wycieczkę po Stambule? Tym razem podobną przerwę w podróży mieliśmy w Moskwie. Z tą tylko różnicą, że zupełnie inne były warunki pogodowe, no i nasze przygotowanie do nich, a szczególnie Michasia, który przy padającym śniegu i ujemnych temperaturach paradował po stolicy Rosji w sandałkach! Kilka godzin wystarczyło by odwiedzić Plac Czerwony, przespacerować się po centrum miasta i zjeść pyszny obiad w mołdawskiej restauracji. Wszystko w towarzystwie kolegi Moskwiczanina. Alek - dziękujemy za pomoc.

Marysia, Michaś i kolega Alek.

Obowiązkowe zdjęcie przed mauzoleum Lenina - Michaś śpi.

W GUMie - moskiewskim domu towarowym

No i koniecznie wizyta w cerkwi Wasyla Błogosławionego

Oj szkoda, że tak krótko i tak zimno...

Michatek i Mia [Indie]

2011-02-20T11:48:00.000-08:00

Michatek i Mia (w skrócie M&M) bardzo się na wyjeździe zaprzyjaźnili. Mia wpatrywała się w swojego kuzyna z prawdziwym uwielbieniem. Michaś odwzajemniał uczucie. z wrodzonym urokiem zaraz po pobudce wołał: "Mia, Mia!" Pamięć o wizycie kuzynki ciągle w nim tkwi. Nadal rozpoznaje Mię na zdjęciach i w czasie skypowych pogawędek.

Zapraszamy ponownie!

Shravanabelagola [Indie, Karnataka]

2011-02-20T07:33:00.000-08:00

Zwiedzanie Shravanabelagoli miało być przede wszystkim przystankiem w podróży. Miasto wydawało się nie być zbyt atrakcyjne. Tyle tylko, że akurat mieliśmy jeszcze trochę czasu. Postanowiliśmy więc na chwilę zboczyć z naszej trasy i obejrzeć największy monolityczny posąg lorda Bahubali, jednego z dżinijskich świętych. Posag ma prawie 17 metrów i został wyrzeźbiony z jednego bloku granitu w X wieku naszej ery. Może warto go zobaczyć? - pomyśleliśmy. Miasteczko zaskoczyło nas bardzo pozytywnie. Niewielka mieścina, w przeciwieństwie do większości dużych indyjskich miast pozwoliła nam trochę odpocząć. I gdyby tylko Michatek drugiego dnia pobytu nie zrobił nam karczemnej awantury... Może już był trochę tym naszym zwiedzaniem zmęczony?

W tle widoczna wielka skała z posągiem lorda Bahubali na samym szczycie.

Lord Bahubali w pełnej krasie.

A na pożegnanie cała nasza ekipa w komplecie.

Bliźniacze świątynie Belur i Halebid [Indie, Karnataka]

2011-02-20T06:05:00.000-08:00

O ile zwiedzanie świątynie w Belurze Michatek jeszcze jako tako przetrwał to w Halebidzie zrobił nam taka awanturę, że odechciało nam się wszystkiego. Jakimś cudem udało nam się go nakłonić do gry w "bimbi" czyli piłki, dzięki czemu w ogóle mogliśmy świątynie obejrzeć i to tylko dlatego, że robiliśmy to na zmianę. A szkoda, bo obie były bardzo ładne i stare.

W wózku Mii.

Z wizytą u Maharadży [Indie, Karnataka]

2011-02-19T09:26:00.000-08:00

Po dwóch dniach opuściliśmy Madumalai, następny przystanek Mysore. A w Mysore znany na całe Indie pałac maharadży, czyli jednego z książąt/królów zamieszkujących subkontynent. Styl, w którym zbudowano pałac określa się mianem indo-anglosaskiego, jego konstrukcja jest bowiem jednym z najciekawszych połączeń sztuki indyjskiej z tym co niosły ze sobą wpływy kultury Zachodu. Spora część zdobień i mebli była na specjalne zamówienie produkowana w Europie. Sama fasada robi już niesamowite wrażenie, do tego duży przestronny dziedziniec, wszystko w samym centrum Mysore. W środku niestety nie można robić zdjęć.

Wieczorem pałac jest pięknie podświetlony.

Madumalai - poranny spacer [Indie, Tamil Nadu]

2011-02-17T01:42:00.000-08:00

Jednym z hitów był też poranny spacer po parku. Michatek i mama znów zostali w hotelu, a cała reszta wycieczki (z małą Mią na czele) chłonęła zapach budzącego się do życia lasu.

Słonia akurat nie było, ale wyraźnie widać, że niedawno tu przechodził...